Denk je aan Carel Kraayenhof, dan denk je aan de bandoneon, het hart van de tango. De tango, zo zegt men in Buenos Aires, bezingt het leven in drie minuten. Niemand minder dan Astor Piazolla zelf gaf Carel een duw in de rug: "Speel eens wat voor me, jongen". Hij vond het duidelijk bijzonder dat een 28-jarige Nederlandse punker bandoneon speelde… totdat een huisgenoot een paar maanden later riep "Er is ene Piazolla voor je aan de lijn"!
Zo is het begonnen.
Carel ontving veel onderscheidingen, waaronder in 2003 de Edison Publieksprijs voor zijn CD 'Tango Royal'. In 2005 ontving hij van de Argentijnse regering een hoge onderscheiding voor zijn onuitputtelijke, wereldwijde inzet voor de Argentijnse tango.

In 2007 richtte Carel Kraayenhof het Kraayenhof Tango Ensemble op, vanwege zijn voorliefde voor de combinatie van bandoneon en strijkers. Voortgestuwd door piano en contrabas speelt dit ensemble met hart en ziel de prachtige composities van Piazzolla, maar ook het zinderende tangorepertoire van het Buenos Aires uit de dagen van Osvaldo Pugliese, Horacio Salgán en Aníbal Troilo, en natuurlijk werk van Carel Kraayenhof zelf.
In het programma 'Puur' van dit ensemble staat componist Astor Piazzolla centraal. Deze veelzijdige vader van de 'tango nuevo' lukte het een prachtige verbinding te maken tussen Argentijnse tango, Noord-Amerikaanse jazz en klassieke muziek. Zijn werk wordt gekarakteriseerd door een mengeling van gestileerde agressie en gecultiveerde melancholie.
http://www.carelkraayenhof.nl/

Meestal laten we ons bij de kamermuziekserie in Wageningen niet veel aan de feestdagen gelegen liggen. Dit programma met kerstliederen overtuigde ons echter meteen. Wat schrijven de vier heren van het Egidius Kwartet zelf over het fenomeen Christmas Carols? "Het is een primitief, bijna bedwelmend genot om ze te zingen en te beluisteren. We zingen dit programma omdat het zo zalig is om kérstmuziek te zingen. En dat is een curieus iets; je herkent muziek voor de kersttijd vrijwel onmiddellijk, er zit iets in dat in andere muziek ontbreekt. Het heeft niet eens met belletjes of eindeloze gloria’s te maken. Er is een bepaald soort innigheid ingebakken, zelfs als het kerstlied wat uitbundig is. Het maakt daarenboven ook nauwelijks verschil uit welke tijd het kerstlied is. Innigheid en warmte klinken schijnbaar door de grenzen van stijlen heen".

Om dat te bewijzen zet het Egidius Kwartet onbekommerd de zeer Engelse 20ste-eeuwse William Walton naast de 16e-eeuwse Lage Lander Gheerkin de Hondt, en de Amerikaanse dominee Burt naast priester Clemens non Papa. De onvergetelijke Godfried Bomans heeft geprobeerd de kerstinnigheid te verklaren. Zijn beschouwingen vormen de rode draad in dit programma dat het beste aan Christmas Carols in zich verenigt.

Het Egidius Kwartet werd opgericht in 1995 door vier leden van Ton Koopmans Amsterdam Baroque Choir. Vanaf het begin was de doelstelling duidelijk: het zingen van Renaissance- en hedendaagse muziek uit de Lage Landen (in de breedst mogelijke zin). Het kwartet is genoemd naar Egidius, een zanger in één van de beroemdste Middelnederlandse gedichten afkomstig uit het zogenaamde Gruythuyse Manuscript.
http://www.egidiuskwartet.nl/

Het Navarra Kwartet: een fris nieuw strijkkwartet bestaande uit vier jonge, uiterst talentvolle musici , twee Nederlanders en twee Engelsen.  Dit jonge strijkkwartet barst van de energie, ambitie en talent.

Violiste Marije Ploemacher en altvioliste Simone van der Giessen verlieten Nederland voor een vervolgstudie aan de Royal Northern College of Music in Manchester. Hier richtten ze in 2002 het Navarra String Quartet op. Het kwartet nam lessen bij onder andere het Alban Berg Quartett en Mstislav Rostropovich, trad over de hele wereld op en won al diverse belangrijke prijzen. Tot de mooiste wapenfeiten behoort de in 2008 gewonnen 'Outstanding Young Artist Award' van de MIDEM Classique Awards in Cannes. De gewonnen 'Borletti-Buitoni Trust Fellowship' in 2007 heeft geleid tot een hooggewaardeerde opname van Haydns 'Zeven Laatste Woorden aan het Kruis'. Op hun eveneens veelgeprezen cd die in 2010 uitkwam staan de strijkkwartetten van Pēteris Vasks, bepaald geen geijkt repertoire, hetgeen de aanpak van het Navarra String Quartet kenmerkt.

Concertreizen voerden het kwartet door o.a. Groot Brittannië, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Zweden, Australië, het Midden Oosten en zowaar ook Nederland, waar ze nog niet zo bekend zijn. Het concert in Wageningen hoopt daarin een beetje verandering te brengen.
http://www.navarra.co.uk/

Locatelli in de binnenlanden van Bolivia, hoe zal dat geklonken hebben? Waarschijnlijk als een soort  'fusion': de Italiaanse stijl was hier immers in de handen van indianen die leefden in verafgelegen oerwouden en bossen aan de rand van het Amazonegebied. De muziek klonk in houten kerken, met rondom de geluiden van het oerwoud. Er werd gespeeld op violen die met plaatselijke houtsoorten waren gebouwd, naar het voorbeeld van de verfijnde Italiaanse exemplaren die door de Jezuïeten uit Europa waren meegebracht.

Als geen ander weet Adrián Rodríguez Van der Spoel met zijn ensemble Música Temprana deze wonderlijke, verloren wereld tot leven te wekken.  In het programma Sonatas Chiquitanas hoort u recent ontdekte triosonates van anonieme (indiaanse) componisten uit de Zuid-Amerikaanse Jezuïetenmissies. Daarnaast klinken tot dusver onbekende composities van Italiaanse grootmeesters als Niccolò Jommelli en Pietro Locatelli.

Uit het Latijns-Amerika van de 18e eeuw kennen we vooral het vocale repertoire. Van de instrumentale muziek uit die tijd is heel weinig bekend: veel materiaal wacht nog in de archieven op onsluiting. Wel weten we dat met de invoering van de viool in de 18de eeuw de instrumentale muziek in de Jezuïetenmissies intensief werd beoefend. Uit een recente uitgave met twintig triosonates wordt duidelijk dat het niveau hoog is. De meeste van deze sonates zijn anoniem, maar aangenomen wordt dat deze vooral gecomponeerd zijn door autochtone, indiaanse componisten. Daarnaast zijn in de missiearchieven tot dusver onbekende composities teruggevonden van Italiaanse componisten als Niccolò Jommelli, Ignazio Balbi, Giovanni Battista Sammartini en Pietro Locatelli, componisten die in 1750 op de top van hun carrière waren. http://www.musicatemprana.com/

Zelden is de contrabas solistisch te horen op het concertpodium. De concertbassist Szymon Marciniak weet echter als geen ander de veelzijdigheid van zijn instrument over het voetlicht te brengen. Met een veelkleurig palet aan stijlen (van laat-klassieke tot jazz- tot zelfs oriëntaalse muziek), neemt hij u mee op een ontdekkingsreis vol verrassingen en laat hij u kennismaken met vele onvermoede kanten van dit fascinerende instrument.

Szymon Marciniak streeft ernaar zijn liefde voor muziek met zijn publiek te delen door de muziek zo authentiek en levendig mogelijk en op het hoogste niveau uit te voeren. Zijn originele benadering van de contrabas en zijn frisse vertolkingen van zowel klassiek repertoire als bewerkingen leveren hem steevast enthousiaste reacties op van pers en publiek. Szymon is solobassist in het Haagse Residentie Orkest, maar daarnaast maakt hij naam als solist en kamermusicus. Zijn brede muzikale belangstelling, zijn betrokkenheid en zijn liefde voor het contrabasrepertoire, dat zich uitstrekt van barok tot hedendaagse muziek, resulteerde in allerlei samenwerkingsverbanden, met verschillende pianisten en in tal van combinaties zoals trio’s, kwartetten, kwintetten, octetten en kamerorkesten.

Szymon Marciniak werd in Polen geboren en verhuisde in 2001 naar Duitsland. Hij studeerde met onderscheiding af aan de Robert Schumann Hochschule in Düsseldorf en het Conservatorium in Maastricht. Hij volgde een aantal masterclasses in Polen en diverse andere Europese landen en won eerste prijzen op internationale concoursen. Op dit moment speelt Szymon afwisselend op een bas van Charles Quenoil uit 1945 en een instrument van Harry Jansen (Amsterdam, 2008) dat hem ter beschikking wordt gesteld door het Nationaal Muziekinstrumentenfonds.
http://www.szymonmarciniak.info

Yuri van Nieuwkerk is een veelzijdig musicus. Als pianist werd hij opgeleid in de Russische pianotraditie: al op zijn twaalfde werd hij toegelaten tot het Conservatorium van Amsterdam, waar hij les kreeg van Mila Baslawskaya. Yuri was vervolgens finalist bij verschillende concoursen, waaronder het Internationaal Charles Hennen Concours en het Grachtenfestival Concours.

Maar tegelijkertijd staat Yuri met beide benen in deze tijd. Als basgitarist trad hij op in verschillende rockbands en ook met nieuwe klassieke muziek is hij heel vertrouwd. Deze affiniteit werd aanvankelijk geïnspireerd door zijn vader, componist Willem Wander van Nieuwkerk, om al snel te worden uitgebreid met lessen bij componisten als Vanessa Lann en Willem Jeths.

Door deze uiteenlopende interesses loopt een rode draad: Yuri's gave om te communiceren. Allereerst om te communiceren met zijn publiek. Uit Yuri’s energieke uitvoeringen spreekt een liefde voor de muziek die boven alles aanstekelijk is. Maar niet alleen via zijn spel probeert hij een band met zijn luisteraars op te bouwen. Bij zijn eigen concerten èn bij concerten van bevriende musici treedt hij regelmatig op als presentator. Ook op de radio zijn Yuri en zijn teksten te horen.

Een communicator is Yuri van Nieuwkerk bovenal in zijn verhouding tot zijn collega-musici. Hij heeft jarenlang geïnvesteerd in het opbouwen van muzikale vriendschappen. Eén van de hoogtepunten is Yuri's duo met Rosanne Philippens. In de tien jaar dat zij inmiddels samenspelen stonden zij in zalen als het Concertgebouw Amsterdam en de Philharmonie Haarlem en traden zij op in programma's als 'Vrije geluiden' en 'De Wereld Draait Door'. Onlangs werden ze beloond met de NPS-duoprijs.